j

 Yannis Ritsos poetry

The church's clock
the whitewashed houses
so many many leaves
innumerable
even inside the inexplicable
and on the chair in the garden.

translation by Scott King: click and visit Hints the poetry of Yannis Ritsos

hush now, baby. City is sleeping

Yannis Ritsos poetry,

Vindictive—all the dark rumors dredged up—he gave them emphasis,
generalized them, somehow making them both arbitrary and conclusive at the same time—a method
deep, obscure, no doubt carefully thought out. Everything dark, nearly black—
the furniture, faces, windows, time. And yet his appearance
remained bright, splashed with some secret happiness—perhaps from his talent
to see in the dark, to make out the darkness itself, to see far down
to the four brass shell casings glowing on the large bed
where two beautiful corpses lay as though making love.

translation by Scott King: click and visit

Untitled

Προτιμώ τα χέρια από τα πρόσωπα.
Τα πρόσωπα είναι φουσκωμένα με παρόν ,κουτά, ψεύτικα,
χωρίς καμιά συνέπεια με τη μνήμη τους.
Όμως τα χέρια έχουν μια μακροχρόνια πείρα
γεμάτη επισημότητα, σχεδόν ιερατική.
Και μιαν αδέκαστη ειλικρίνεια.
Απόδειξη : ποτέ δεν κοιτιούνται στον καθρέφτη.
Δεν προμελετούν την έκφρασή τους και τη στάση τους.
Ακολουθώντας το σχήμα και την κίνησή των χεριών,
πλάθω το πρόσωπο που λείπει,
αμετάβλητο μέσα στο χρόνο, σιδερένιο, πέτρινο ή γυάλινο.

Γ. Ρίτσος

An icy blast came into my room

 

A suffocating dimension
beneath the water
alongside the fish.
You caught hold of the coin
carried it up to the surface.
You took a deep breath.
It wasn't gold.

Yannis Ritsos poetry

translated by Scott King

Antithetical

Ritsos Yannis poetry

Perplexity
Closed shops. Flour spilt upon the pavement.
Sandbags heaped by the shelter. Hands folded,
sad, he sits behind the garden’s gate. A mob
of swallows flies over, their shadows crossing
his face. He bends over and gathers flowers.
He makes a wreath. Will he put it on?

translated by Scott King

Afternoon, before the moon

Ritsos Yannis

ΑΠΟΓΕΥΜΑ
Το απόγευμα είναι όλο πεσμένους σουβάδες, μαύρες πέτρες, ξερά
αγκάθια.
Το απόγευμα έχει ένα δύσκολο χρώμα από παλιά βήματα που
μείναν στη μέση
από παλιά πιθάρια θαμμένα στην αυλή, και πάνω τους η κούραση
και το χορτάρι.
Δυο σκοτωμένοι, πέντε σκοτωμένοι, δώδεκα—πόσοι και πόσοι.
Κάθε ώρα έχει το σκοτωμένο της. Πίσω απ’ τά παράθυρα
στέκουν αυτοί που λείπουν και το σταμνί με το νερό που δεν ήπιαν.
Κι αυτό το αστέρι που έπεσε στην άκρη της βραδιάς
είναι σαν το κομμένο αυτί που δεν ακούει τα τριζόνια
που δεν ακούει τις δικαιολογίες μας—δεν καταδέχεται
ν’ ακούσει τα τραγούδια μας—μονάχο, μονάχο,
μονάχο, αποκομμένο, αδιάφορο για καταδίκη ή για δικαίωση.


AFTERNOON
The afternoon is full of fallen plaster, black stones, dry
thorns.
The afternoon has a difficult color of old footsteps stopped
halfway
of old storage jars buried in the yard and over them tiredness
and grass.
Two people killed, five killed, twelve – so many, so many.
Each hour has its own killed person. Behind the windows
stand the ones who left and the pitcher with water they didn’t drink.
And this star that fell at the edge of the evening
is like the severed ear that cannot hear the crickets
that cannot hear our excuses – it disdains
to hear our songs – alone, alone,
alone, detached, indifferent to condemnation or justification.

~Γιάννη Ρίτσου-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
~Yannis Ritsos-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

Twinkle

 Yannis Ritsos poetry

Final Agreement

When the rain struck the window with one of its fingers

the window opened inward. Deep inside

an unknown person, a sound – your voice?

Your voice distrusted your ear. The next day

the sun went down the fields, like a descent of farmers

with scythes and pitchforks. You too went out to the street

yelling not knowing about what you were yelling,

stopping for a moment with a smile under your voice

as if under the rosy, fully illuminated umbrella of a woman

sauntering along the railing of the park.

There suddenly you recognized that this was your true voice

in agreement with all the unsuspecting voices filling the air.

Γιάννη Ρίτσου-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Yannis Ritsos-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

Τελική συμφωνία

Όταν η βροχή χτύπησε τό τζάμι μέ τόνα της δάχτυλο,

τό παράθυρο άνοιξε πρός τά μέσα. Στό βάθος

ένα άγνωστο πρόσωπο, ένας ήχος—η δική σου φωνή;

Η φωνή σου δυσπιστούσε στ’ αυτί σου. Τήν άλλη μέρα

ο ήλιος κατηφόριζε στά χωράφια, σά μιά κάθοδος

αγροτών μέ δρεπάνια καί δικράνια. Βγήκες κ’ εσύ στό δρόμο

φωνάζοντας, χωρίς νά ξέρεις τί φωνάζεις,

σταματώντας μιά στιγμή μ’ ένα χαμόγελο κάτω απ’ τή φωνή σου

σάν κάτω απ’ τή ρόδινη, ολόφωτη ομπρέλα μιάς γυναίκας

πού σεργιάνιζε μπρός στό κικλίδωμα τού πάρκου.

Εκεί αναγνώρισες απρόοπτα πώς αυτή είταν η σωστή σου φωνή

σύμφωνη μ’ όλες τίς ανύποπτες φωνές πού γέμιζαν τόν αέρα.

Continuity of a affair

καλημέρα

good morning

Yannis Ritsos

Sunday white
and seagull
white
the water
just barely whispers
a cart goes by
weighted down with whitewash
if a white word can be found
I'll say it to you.



from Deep Breaths (1980) [Collected Poems: IDelta ---pg 95] 
translated by Scott King

 

Calligraphy

Yannis Ritsos

Τελική συμφωνία

Όταν η βροχή χτύπησε τό τζάμι μέ τόνα της δάχτυλο,

τό παράθυρο άνοιξε πρός τά μέσα. Στό βάθος

ένα άγνωστο πρόσωπο, ένας ήχος—η δική σου φωνή;

Η φωνή σου δυσπιστούσε στ’ αυτί σου. Τήν άλλη μέρα

ο ήλιος κατηφόριζε στά χωράφια, σά μιά κάθοδος

αγροτών μέ δρεπάνια καί δικράνια. Βγήκες κ’ εσύ στό δρόμο

φωνάζοντας, χωρίς νά ξέρεις τί φωνάζεις,

σταματώντας μιά στιγμή μ’ ένα χαμόγελο κάτω απ’ τή φωνή σου

σάν κάτω απ’ τή ρόδινη, ολόφωτη ομπρέλα μιάς γυναίκας

πού σεργιάνιζε μπρός στό κικλίδωμα τού πάρκου.

Εκεί αναγνώρισες απρόοπτα πώς αυτή είταν η σωστή σου φωνή

σύμφωνη μ’ όλες τίς ανύποπτες φωνές πού γέμιζαν τόν αέρα.

                                                                                                                

Final Agreement

When the rain struck the window with one of its fingers

the window opened inward. Deep inside

an unknown person, a sound – your voice?

Your voice distrusted your ear. The next day

the sun went down the fields, like a descent of farmers

with scythes and pitchforks. You too went out to the street

yelling not knowing about what you were yelling,

stopping for a moment with a smile under your voice

as if under the rosy, fully illuminated umbrella of a woman

sauntering along the railing of the park.

There suddenly you recognized that this was your true voice

in agreement with all the unsuspecting voices filling the air.

vequinox 

Γιάννη Ρίτσου-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη

Yannis Ritsos-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis

Ξενοδοχείον

 

 Yannis Ritsos

Empty rooms
naked beds
the broom in the corner
the vacant cage
and this mirror
dark, gluttonous
still insisting
you look into it.

from Clay (1980) [Collected Poems: IDelta ---pg 91]

translated by  Scott King

She is skilfull with her hands

Yannis Ritsos 

The shadows of birds: 59

Beneath the trees
an evening of secretive birds
and their tiny whispers
a bed sheet
stretched out on the street
very white
still the boy from the restaurant
placed a glass of carnations
on the table
and another
climbed from the lake
sat at the empty seat
and ate
with the usual quiet motions
as you add up the dead
and forget.


translated by scott King

Death rate

Ritsos Yannis

Don't take too long
at the urinal
the others are waiting
by the roses.

translated by Scott King
 

white truck for blinds

Yannis Ritsos

A Door

The carpentry shop,
the ironmonger,
the grocery store,
the farmer’s rubber boots
on the porch,
the low, cloudy sky,
soapsuds,
and, so unexpectedly,
a blue door
fallen flat among the ruins
with the key
still in place.

translated by Scott King
 

Wind of Spring on your hair and one cut poppy

Yannis Ritsos
Method for optimism
Vindictive—all the dark rumors dredged up—he gave them emphasis,
generalized them, somehow making them both arbitrary and conclusive at the same time—a method
deep, obscure, no doubt carefully thought out. Everything dark, nearly black—
the furniture, faces, windows, time. And yet his appearance
remained bright, splashed with some secret happiness—perhaps from his talent
to see in the dark, to make out the darkness itself, to see far down
to the four brass shell casings glowing on the large bed
where two beautiful corpses lay as though making love.

Translated by Scott King: Visit his Blog

don't look downwards, a dove is flying

Yannis Ritsos
ΕΜΒΑΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ
Είχαμε τον κήπο στην άκρη της θάλασσας.
Απ’ τα παράθυρα γλυστρούσε ο ουρανός
κ’ η μητέρα
στο χαμηλό σκαμνί καθισμένη
κεντούσε τους αγρούς της άνοιξης
με τ’ ανοιχτά κατώφλια των άσπρων σπιτιών
με τα όνειρα των πελαργών στην αχυρένια στέγη
γραμένη στη γλαυκή διαφάνεια.
Εσύ δεν είχες έλθει ακόμη.
Κοιτούσα τη δύση και σ’ έβλεπα
—μια ρόδινη ανταύγεια στα μαλλιά σου
—ένα μειδίαμα σκιάς βαθιά στη θάλασσα.
Η μητέρα μου κρατούσε τα χέρια.
Μα εγώ
πίσω απ’ τον τρυφερό της ώμο
πίσω απ’ τα μαλλιά της τα χλωμά
στρωτά μ’ ένα άρωμα υπομονής κ’ ευγένειας
κοιτούσα σοβαρός τη θάλασσα.
Ένας γλάρος με φώναζε
στο βάθος της εσπέρας
εκεί στη γαλανή καμπύλη των βουνών

Yannis Ritsos
OCEAN’S MARCH
We had the garden by the seashore.
The sky slipped through the windows
and mother sitting
on her low stool
embroidered the fields of spring
with the open doorsteps of white houses
with the dreams of storks in the straw roof
sketched on the glaucous diaphaneity.
You hadn’t come yet.
I looked at the west and saw you
—a rosy reflection on your hair
—a shadowy smile deep in the sea.
Mother held my hands.
But I
behind her tender shoulder
behind her pale hair
smoothed by fragrances of patience and kindness
I looked solemnly at the sea.
A seagull was calling me
at the depth of the evening
there in the light blue contour of the mountains.

Γιάννη Ρίτσου-Εκλεγμένα Ποιήματα/Μετάφραση Μανώλη Αλυγιζάκη
Yannis Ritsos-Selected Poems/Translated by Manolis Aligizakis
taken from: vequinox

hipophysis or pituitary gland

 
 Γιάννης Ρίτσος

Μουσείο Βατικανού
Ντά Βίντσι, Ραφαήλ, Μικελάντζελο, — πώς κλείσαν
τούς πιό μεγάλους ουρανούς στό ανθρώπινο πρόσωπο, στό ανθρώπινο σώμα,
νύχια ποδιών καί χεριών, φύλλα καί άστρα, θηλές, όνειρα, χείλη, —
τό κόκκινο καί τό γαλάζιο, τό απτό καί τό ασύλληπτο. Απ’ τό άγγιγμα ίσως
αυτών τών δακτύλων νά γεννήθηκε καί πάλι ο κόσμος. Η απόσταση
ανάμεσα σ’ αυτά τά δάχτυλα μετράει μέ ακρίβεια ακόμη
τήν έλξη τής γής καί τή διάρκεια.

                                                      Δέν αντέχω — είπε—
τόση ομορφιά καί τόση αμαρτωλή αγιότητα. Θά βγώ στόν άσπρο εξώστη
νά κανπνίσω συνέχεια δεκαπέντε τσιγάρα, αποθαυμάζοντας από ψηλά
τή θέα τής Ρώμης, βλέποντας κάτω τά μεγάλα λεοφωρεία
ν’ αδειάζουνε τσαμπιά τουρίστες στά προπύλαια τού Μουσείου,
σπάζοντας μέ τά δυό μου ΄δαχτυλα μέσα στήν τσέπη τού παντελονιού μου
ένα σωρό κλεμμένες οδοντογλυφίδες, σάν νά σπάζω
όλους τούς ξύλινους σταυρούς όπου σταυρώθηκαν οι ανθρώπινες επιθυμίες.

                                                                                               ~Ρώμη, 18.ΙΧ.78

Yannis Ritsos

Vatican Museum

da Vinci Raphael Michelangelo, – how they incised
the greatest skies in the human face, in the human body
toenails and fingernails, leaves and stars, nipples, dreams, lips, –
to red and the light blue the tangible and the inconceivable. Perhaps from
touching of these two fingers the world was reborn. The space
between these two fingers still measures accurately
the earth’s pull and duration.
                                              I can’t bear it – he said –
so much beauty and so much sinful sanctity. I’ll go out to the white
balcony and smoke fifteen cigarettes in a row, marveling at the
view of Rome from high above looking at the big buses below
unloading bunches of tourists at the Museum’s front
breaking with my two fingers in my pants pocket
a bunch of stolen toothpicks, as if I would break all
the wooden crosses where all human desires were crucified.
             
                                                                                            ~Rome, 18-9-78

~translation Manolis Aligizakis

source: vequinox

At Kotzia square

An ease of movement

Quiet, widening within its freedom, fluid,
in the attitude of shadow, line, or color;
a branch beckons to him, a shining crookedness;
"Good morning" — pause; "Beautiful day" — pause.
A roof lowers a shoulder and looks about to fall. No matter.
Even if it rains. Welcome it. And also the large clouds.
And the wind that tosses things to-and-fro. Don't let is scare you.
If you sew three shirts for me. I'll bring the twelfth plate,
the one that broke a few days ago, entire and golden.

from Small Dedications (1960-1965) 

translated by Scott King Visit King's blog

 

Urban emptiness

                                     

Yiannis Ritsos poetry

Deep breaths

Sunday white
and seagull
white
the water
just barely whispers
a cart goes by
weighted down with whitewash
if a white word can be found
I'll say it to you.

translated by Scott king: visit King's blog

A back

Yannis Ritsos

Acrobat

He walked on his hands, so perfectly upside-down
that he seemed to make past present, present past.

Then the floor opened and swallowed him.
We looked at each other: who would ever believe us?

A moment later, the doorbell rang.
There he stood, with a basket of oranges.

 In Secret: Versions of Yannis Ritsos by Yannis Ritsos, translated by David Harsent

Affliction

Yannis Ritsos   

At the building site
boards were nailed up.
Somebody sang:
earth and water,
water and earth.
All ready
for what's to follow.

from Clay (1980) [Collected Poems: IDelta ---pg 92-93]

translated by Scott King  http://yannisritsos.blogspot.gr/search?updated-max=2010-01-27T07:06:00-08:00&max-results=7