Evening over rooftops

equilibrium

the light on structures - Athens

urban landscape

Evening over rooftops

Dawn--
fish the cormorants haven't caught
swimming in the shallows.

 Yosa Buson

Urban Minimalism

Minimalism

Minimalism

Minimalism

Minimalism

Naturalism

a segment of a world

Yellow moon

Listen to the moon

August

Αύγουστος (August)

Μα γιατί το τραγούδι να `ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ΄ την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με `πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ΄ αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το `χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

(Αύγουστος-Παπάζογλου Νίκος)

The second Fullmoon of August

A lamp

Half Moon of July 2014

Purple colored sea

Γιάννης Ρίτσος

Η σονάτα του σεληνόφωτος

(...) Τώρα τα διπλώνω στα τέσσερα, στα οχτώ, στα δεκάξι

 ν' απασχολώ τα δάχτυλά μου. Και τώρα θυμήθηκα

 πως έτσι μετρούσα τη μουσική σαν πήγαινα στο Ωδείο

 με μπλε ποδιά κι άσπρο γιακά, με δύο ξανθές πλεξούδες

 - 8, 16, 32, 64, -

 κρατημένη απ' το χέρι μιας μικρής φίλης μου ροδακινιάς

 όλο φως και ροζ λουλούδια, 

(συγχώρεσέ μου αυτά τα λόγια κακή συνήθεια) 32, 64,  

-κι οι δικοί μου στήριζαν μεγάλες ελπίδες στο μουσικό μου τάλαντο. 

Λοιπόν, σου λεγα για την πολυθρόνα 

ξεκοιλιασμένη φαίνονται οι σκουριασμένες σούστες, τα άχερα

 έλεγα να την πάω δίπλα στο επιπλοποιείο, 

μα που καιρός και λεφτά και διάθεση τι να πρωτοδιορθώσεις; 

-έλεγα να ρίξω ένα σεντόνι πάνω της, - φοβήθηκα 

τ' άσπρο σεντόνι σε τέτοιο φεγγαρόφωτο. Εδώ κάθισαν

 άνθρωποι που ονειρεύτηκαν μεγάλα όνειρα, 

όπως κι εσύ κι όπως κι εγώ άλλωστε, 

και τώρα ξεκουράζονται κάτω απ' το χώμα 

δίχως να ενοχλούνται απ' τη βροχή ή το φεγγάρι. 

Άφησε με να έρθω μαζί σου...

Deep orange moonlight

Γιάννης Ρίτσος

Η σονάτα του σεληνόφωτος 

Τούτο το σπίτι στοίχειωσε, με διώχνει θέλω να πω έχει παλιώσει 

πολύ, τα καρφιά ξεκολλάνε,

 τα κάδρα ρίχνονται σα να βουτάνε στο κενό,

οι σουβάδες πέφτουν αθόρυβα 

όπως πέφτει το καπέλο του πεθαμένου 

απ' την κρεμάστρα στο σκοτεινό διάδρομο

 όπως πέφτει το μάλλινο τριμμένο γάντι της σιωπής 

απ' τα γόνατά της

 ή όπως πέφτει μιά λουρίδα φεγγάρι στην παλιά, 

ξεκοιλιασμένη πολυθρόνα.

 

Κάποτε υπήρξε νέα κι αυτή, - όχι η φωτογραφία που κοιτάς 

με τόση δυσπιστία 

λέω για την πολυθρόνα, πολύ αναπαυτική,

 μπορούσες ώρες ολόκληρες να κάθεσαι 

και με κλεισμένα μάτια να ονειρεύεσαι ό,τι τύχει 

- μιάν αμμουδιά στρωτή, νοτισμένη, στιλβωμένη από φεγγάρι,

 πιο στιλβωμένη απ' τα παλιά λουστρίνια μου που κάθε μήνα τα δίνω 

στο στιλβωτήριο της γωνίας, 

ή ένα πανί ψαρόβαρκας που χάνεται στο βάθος 

λικνισμένο απ' την ίδια του ανάσα, 

τριγωνικό πανί σα μαντίλι διπλωμένο λοξά μόνο στα δύο 

σα να μην είχε τίποτα να κλείσει ή να κρατήσει 

ή ν' ανεμίσει διάπλατο σε αποχαιρετισμό.

 Πάντα μου είχα μανία με τα μαντίλια, 

όχι για να κρατήσω τίποτα δεμένο,

 τίποτα σπόρους λουλουδιών ή χαμομήλι μαζεμένο

 

στους αγρούς με το λιόγερμα 
ή να το δέσω τέσσερις κόμπους σαν το αντικρινό γιαπί 
ή να σκουπίζω τα μάτια μου, - διατήρησα καλή την όρασή μου, 
 ποτέ μου δεν φόρεσα γυαλιά. Μιά απλή ιδιοτροπία τα μαντίλια..